Bericht

8-1-2017 | Gelukzoekers

Beste vrienden,

Om te beginnen pak ik even terug wat ik in de toelichting op de dienst stelde:
We wensen elkaar voordat het nieuwe jaar zijn intrede doet graag geluk toe.
We wensen het elkaar, maar maakt dat ons ook tot gelukszoekers?
En waar zijn we dan naar op zoek?
Allereerst is het dan gewoon handig om eens te luisteren naar wat Van Dale zegt over de betekenis van dat begrip “geluk”.
Namelijk ten eerste:
“een gunstige loop van omstandigheden; voorspoed”
En ten tweede:
“Een aangenaam gevoel van iemand die zich verheugt”

 

Nu, dat is nog simpel, maar zijn we er dan?
Ik ben nog eens even te rade gegaan in mijn lesboek voor filosofie:
Daar vinden niet zozeer de betekenis maar de uitleg, uitgaande van het begrip “waarde”.
Waarden kunnen onderverdeeld worden in instrumentele en intrinsieke waarden.
Een intrinsieke waarde is een waarde die op zichzelf waardevol is en niet om iets anders nagestreefd wordt. “Geluk” is het bekendste voorbeeld van een intrinsieke waarde. Maar om gelukkig te worden heb je allerlei andere waarden nodig en dat zijn de instrumentele waarden.
Dus een situatie van geluk kan alleen bereikt worden als we er zelf invulling aan geven.
De tekst van Domela Nieuwenhuis aan de binnenzijde van de kaart in uw liturgie, geeft aan aan welke invulling hij denkt.
“Leven en laten leven, denken en laten denken, doe en laten doen – als dàt ’s levens stelregel wordt, dan heeft en geeft ieder vrijheid en het geluk is verzekerd.”
            
Een tekst die in zekere zin in de buurt komt van de wijze waarop Jezus in zijn Bergrede spreekt over geluk.
Wij maken kennis met de grondhouding van Jezus, in zijn spreken en in zijn doen.
In de verbinding van spreken en doen, onlosmakelijk met elkaar verbonden.
De grondhouding van onvoorwaardelijke gelijkwaardigheid die er tussen mensen moet zijn.
Maar hier is ook sprake van zijn grondhouding van zijn onvoorwaardelijke trouw aan de Eeuwige,
onlosmakelijk verbonden met mensen.
zonder enige morele instructie, laat hij de mens delen in die levenshouding.

 

En Jezus spreekt en geeft zijn invulling aan het begrip “geluk”.
Niet zomaar een toespraak met tijdelijk karakter maar de belofte van het Rijk van God dat verbonden wordt aan een eigenschap of een deugd die mensen in het leven moeten tonen.
Geen “labels” voor mensen aan wie hij een voorkeur geeft,
Maar wegwijzers naar geluk.
Geen morele instructies, maar grondhoudingen van de mens in zijn of haar bestaan.

 

Arm van geest: Zonder vooroordelen, zonder waarde-oordelen, een geest die bereid is keer op keer de eigen mening te herzien.

Zachtmoedigheid: een houding die aangenomen wordt tegenover een ander
in de overtuiging in het gelaat van de ander die ander met de hoofdletter te kunnen herkennen.

Hongeren en dorsten naar gerechtigheid: gericht op het tekort eraan als een persoonlijk levensbelangrijk tekort.

 

En Jezus sprak en spreekt, recht tot ons hart, niet vertederend maar oproepend, doordringend,
Ieder tekort aan zachtmoedigheid, gerechtigheid is ons eigen tekort.
In onszelf maar ook in de herkenning of erkenning van hen die dit alles nastreven.

 

En Jezus sprak en spreekt: tegen de waan van de tijd, tegen de regelgeving
die mensen op hun plaats houdt,
tegen de macht van de orde die onderdrukking bracht en brengt,
woorden die rammelen aan de macht van de sterksten, de hoogsten

 

Jezus sprak en spreekt in een politiek statement
Hij spreekt tegen, is tegendraads, geeft ruimte, geeft adem, geeft liefde en geeft daarmee de weg aan tot de ultieme beleving van geluk.
Leert de grondhouding van gelijkwaardigheid
leert ons te vertrouwen op onszelf en op elkaar

 

En Soren Kierkegaard schreef:
“Het is eigenlijk best simpel. De Bijbel is makkelijk te begrijpen.
Maar wij christenen houden onszelf en anderen voor de gek. We doen alsof we hem niet begrijpen. Want we snappen heel goed dat dat betekent dat we anders moeten gaan leven.
Luister naar Jezus en bedenk wat er gebeurt als je zijn woorden werkelijk in praktijk gaat brengen”.

 

En wij, wij zijn hier.
Als we maar willen luisteren, betrokken willen worden en blijven bij dat statement, inzien wat Hij er mee bedoelt.
Pelgrims mogen we zijn, op weg gaan, geluk zoeken en geven
Het laten gebeuren in onszelf, en niet voorbij gaan aan hoe het in een ander gebeurt,
diep in ons eigen hart kijken en in het hart van de ander
zoeken naar de instrumentele waarden die het geluk verzekeren.
            
En,  zoals de Duitse actrice Käthe Hack, die leefde van 1897 tot 1986, het zo treffend onder woorden brengt:
“Op het geluk moet je niet wachten, je moet het tegemoet gaan”.

Hoe? Daarover zullen we straks ieder nadenken en kunnen we het onder woorden brengen.

 

Amen

Monique van Zoest

Geschreven: zondag 29 januari 2017 13:32

32-10-2016 | Over de aesculaap en genezing, n.a.v. Numeri 21:4-9

Inleiding

Waar waren we gebleven op onze tocht door de woestijn? Hanneke plaatste ons al midden in het verhaal van vanmorgen over de slang op de staak. Een cruciale episode op de tocht van het volk door de woestijn op weg naar het land van belofte, van melk en honing. Onderweg gebeurt er van alles. Er komt crisis, de ene na de andere. Het spant er om en vorige keer stonden we stil bij het verhaal van de verspieders die een kijkje gingen nemen. Zij kwamen terug met een grote druiventros, maar ook met angst in hun hart.

Veel zit inderdaad in ons hoofd. In een existentiële spirituele lezing van verhaal zijn dat de beren op de weg. Daar moet je een beetje mee uitkijken. Misschien is er ook een echte beer op de weg, maar beren in meervoud zijn in ieder geval ook producten van je verbeelding waarin alles steeds groter wordt en de proporties uit beeld verdwijnen. Vanmorgen zijn we een fase verder in het verhaal en komen er andere problemen aan het licht. Het volk mort en klaagt en dit leidt wonderlijk genoeg tot zelfinzichten uitzicht op genezing.

Lees meer...

Geschreven: woensdag 26 oktober 2016 19:04

11-9-2016 | Over Jihad, over 'heilig verweer' n.a.v. Romeinen 12:9-21

Geweldloos verzet is succesvoller dan gewelddadige actie. Het leidt eerder tot bestendige sociale en politieke verandering en uiteindelijk tot een vrijere en meer democratische samenleving. Geweldloosheid is ook een belangrijk religieus thema. De inspirerende woorden van Jezus – de Koran verwijst naar hem als de profeet Isa – onderscheiden zich als common ground voor vreedzaam verzet.

Dave Andrews, de auteur van Heilig verweer, is een gedreven vredesactivist. Met een pijnlijk oog voor detail beschrijft hij de gewelddadige geschiedenis van het christendom en de islam. Op basis van zijn jarenlange gesprekken met moslims bouwt hij vervolgens een nieuw fundament. Heilig verweer is een pleidooi voor een radicaal en vreedzaam alternatief – zowel voor moslims als voor christenen. Deze uitgave werd verzorgd door uitgever Arjaan Hijmans van der Bergh (www.mensaboeken.nl) , een van de leden van onze gemeenschap. Vlak voor de Vredesweek wilden we hier graag aandacht aan besteden.


Over Bismillah en Sjaloom

Dave Andrews heeft in zijn jarenlange ervaring in de dialoog en zijn inzet voor de geweldloze strijd in christendom en islam van alles ontdekt. Eerst maar een heleboel zwarte bladzijden van kruistochten, inquisitie, heksenjachten, evangelisatie en holocaust, oorlog en in het Midden-Oosten. Deze hoofdstukken zijn echt even zuchten, maar het is goed dat hij dit in kaart brengt. Hij begint bij de christelijke traditie conform de spreuk van Jezus over de splinter en de balk. Ook de Islam kent haar zwarte bladzijden van verovering, overheersing en bekering, het lot van de Armeniërs. In onze tijden, de Moslim broederschap, Taliban, Al Kaida , het extremisme en terrorisme dat de wereld maar al te graag in haar greep wil krijgen. Er hangt een huiver rond deze materie, dat is heel begrijpelijk.

Vervolgens verkent hij het woord Jihad. Jihad ofwel heilige strijd is een islamitisch begrip, dat verwijst naar een religieuze plicht voor moslims. In het Arabisch betekent het woord jihad 'strijd' . Iemand die betrokken is bij de jihad wordt een moedjahid genoemd. Het meervoud is moedjahidien. Er zijn twee breed geaccepteerde interpretaties van dit begrip. Het kan verwijzen naar en innerlijk spiritueel streven en naar een uiterlijke fysieke strijd. De grote jihad is het innerlijke streven/ geestelijke strijd van een gelovige om te voldoen aan zijn religieuze plichten. Deze geweldloze interpretatie wordt zowel door de islamitische als niet-islamitische religieuze auteurs onderschreven. De kleine jihad betreft de fysieke strijd tegen onderdrukkers, onder wie de vijanden van de islam. Deze fysieke strijd kan zowel met als zonder geweld worden gestreden. Voorstanders van de gewelddadige interpretatie noemen deze strijd ook wel 'heilige oorlog' . Sinds 9/11, nu 15 jaar geleden is de hele wereld bekend met het fenomeen jihad.

Christenen en moslims vormen samen meer dan de helft van de wereldbevolking en voor het welzijn van de wereldgemeenschap is het van het grootste belang dat er nagedacht wordt over wat we zoal doen onder het mom van een heilige oorlog, de minachting voor mensenrechten, vervolging van andersdenkenden en de uitroeiing van ongelovigen in de naam van God. Natuurlijk komt dan de discussie naar boven over wat echt christelijk of de echte islam is, en ook dat is heel begrijpelijk.

IS strijders vinden zichzelf ook echte moslims, misschien zelfs wel als de beste moslims, zij beroepen zich op de meest onverzoenlijke gedeelten uit de Koran over het doden van afgodendienaars. Ik sprak in het voorjaar een Amerikaanse hoogleraar die zich verdiept had in wat hij noemde 'giftige spiritualiteit' ( toxic spirituality). Deze giftige cocktail van fundamentalisme, exclusivisme en bekeringsdrang komt voor onder joden, christenen en moslims. Andrews vindt het tijd om de jihad aan de extremisten te ontfutselen en het begrip opnieuw te definiëren. Om de Koran juist te hanteren, moeten we onderscheid maken tussen de betekenis die de tekst voor mensen van toen en die van nu. Hij heeft ervaren dat het juist de gesloten geloofssystemen zijn die op ramkoers liggen.

Andrews pleit ervoor om te beginnen bij het open islamitische concept van Bismillah. Dit staat voor Bismillah ir-rahman ir-rahim. Deze poëtische frase bevat de essentie van de Koran. Elk hoofdstuk, m.u.v. soera 9 begint hiermee. : "In naam van Allah, de meest Barmhartige, de meest genadevolle. Zijn islamitische vrienden zeggen bij alles wat ze doen ( niet zozeer Insjallah, DV, Zo God het wil) eerst Bismillah. Dus niet het gevreesde Allahoe akbar van de islamitische strijders dat in onze oren inmiddels unheimisch klinkt als een waarschuwing die betekent: pas op, ik ga schieten!". Allah is niet de islamitische naam van God en al helemaal niet de naam van een islamitische god, maar de Arabische naam voor de Ene, Ware God. God is niet joods, of christelijk, of moslim, maar de Ene Onuitsprekelijke tot wie wij behoren en die aan ons allen behoort of we nou moslim, christen of jood zijn. En deze ENE is raham d.w.z. zachtmoedig, mededogend. Barmhartig en genadevol zijn in de Islam de twee belangrijkste van de 99 attributen van God.

Zo komt Dave Andrews uiteindelijk uit bij de geweldloze weg van Jezus als common ground voor gesprek. In de Koran wordt Jezus / Isâ als profeet genoemd. Natuurlijk wordt er verschillend over gedacht, maar hier liggen mogelijkheden en verbindingen die weldadig aandoen in een verscheurde en gewelddadige wereld. Het belang van compassie, geweldloosheid, sociale verandering kan niet overschat worden. Zo kan er meer ruimte bestaan, zal niet aan iedereen besteed zijn, nog een hele tijd duren, maar sluit wel aan bij wat er ook bij velen leeft in de islamitische gemeenschap. Prachtig om te lezen dat de grootmoefti van Marseille uitspreekt dat moslims moeten leren om een minderheidsreligie te ontwikkelen die haar geloof niet met geweld oplegt i.t.t het streven van de islamisten die dromen van een islamitische staat waar de islam de dominante religie is. Dit verlangen kennen dat wij uit onze eigen geschiedenis maar al te goed. Hoe lang hebben wij hier in het Westen wel niet over gedaan? Wie weet gaat het uiteindelijk ondanks alle gevoelens van onheil en ondergang toch sneller en beter dan wij soms vrezen?


Overdenking

Andrews vertelt in zijn boek ook over de gruwelijke steniging van een 19-jarig meisje ergens in Afghanistan. De BBC maakte er een documentaire van. (The actual stoning of Siddqa). Een hysterische menigte verpulvert onder het koortsachtig uitschreeuwen van Allahu Akbar een 19-jarig meisje onder een regen van stenen. Ze was gevlucht met haar geliefde. Ze vluchtte omdat ze tegen haar zin was uitgehuwelijkt, haar familie had 9000 dollars voor deze de al ontvangen en er was geen ontkomen aan. Wat mensen maar doen, elkaar aandoen, is soms met geen pen te beschrijven.

Deze zomer lazen we hier een aantal verhalen over dat stenigen. Een steniging die niet doorging, die van de overspelige vrouw en een steniging die van Stephanus die wel doorging. Natuurlijk boezemt zo'n verslag van een echte steniging ons grote weerzin in m,aar er zijn zomaar wel 77 synoniemen te bedenken: doden, klein maken,kapot maken, vernederen etc.

Nog even het beroemde verhaal over Jezus en een vrouw op overspel betrapt uit het Johannesevangelie. Subliem verhaal met onverwachte wending en het ineens klaar is met het stenen gooien. Veel over te zeggen en wat te denken geeft. Ik zou zeggen: Be careful of stones that you throw. Wees voorzichtig met de stenen die je gooit. Dit staat dicht bij de handelwijze van Jezus die in stilte schreef in het zand. Te midden van allemaal boze mensen die denken dat ze het bij het rechte eind hebben. Wees toch voorzichtig. Je kunt ook echt iets stukmaken.

In het verhaal van de steniging van Stephanus ontmoeten we ook de jonge Saulus. Hij die later Paulus zou worden. Voor hem was het een aangrijpende middag. Hij was erbij, hij zorgde voor de garderobe. Hij nam de mantels in bewaring van de stenengooiers. Hij deed zelf daar niet aan mee, hij was er wel bij, stond erbij, keek ernaar, droeg er aan bij, je zou hem medeplichtig kunnen noemen. Iets later wordt ook vermeld dat hij dit handelen, deze moord goedkeurde. Voor hem was het dus op dat moment geen zinloos geweld, maar juist uiterst zinvol en effectief. Er moest paal en perk worden gesteld aan dit gedachtegoed dat zich begon te verspreiden en de fundamenten aantastte van alles wat voor hem heilig was werd aangetast.

Noemen wij dit het kleine kwaad? Niet het feitelijke stenigen, maar wel het mede mogelijk maken? Hij was erbij, hij heeft het gezien en wie weet heeft ook deze ervaring tenslotte in hem doorgewerkt. Zo niet, zo niet meer. Dit wil ik zo niet, het is niet goed, laten we elkaar niets dan liefde schuldig zijn, verafschuw het kwaad en wees het goede toegedaan.(Rom. 12:9).

Paulus heeft dat ontdekt en is dat gaan leven. Niet gooien met stenen maar wel de bal spelen, kijken naar wat is, wat donker is aan het licht laten komen zodat het ook licht kan worden. Mensen bepalen bij wat er speelt en nodig is. Mensen leren denken over zichzelf en kijken naar zichzelf. Hij weet dat hij verkeerd heeft gehandeld, fouten gemaakt, maar hij weet ook dat dit het laatste niet is, niet de laatste waarheid over zijn leven.

Je kan het ook anders gaan doen, dat is de wijsheid van Romeinen 12. De weg van liefde en vrede. Dat is ook het hart van de vele voorbeelden die Andrews geeft en leeft. Rijpe vruchten van Paulus en zijn eigen levenservaring. Je bent geen slachtoffer, daar hoef je niet mee samen te vallen. Je kunt je leven vernieuwen, je kunt leren zelf niet hoger aan te slaan dan je kunt verantwoorden, verstandig over jezelf denken, noemt Paulus dit in de NBV vertaling. Niet te groot, dat zou overmoed zijn, maar vooral ook niet te klein, jezelf klein maken, daar bewijs je niemand een dienst mee. Sta op, sta op uit de dood: Laat je liefde oprecht zijn, wees barmhartig, verafschuw het kwaad en laat je enthousiasme niet bekoelen, laatje aanvuren door de Geest. Wees verheugd door de hoop die je hebt en wees standvastig wanneer je tegenspoed ondervindt en blaat niet los wanneer iets lastig wordt. Bekommer je om de noden van mensen, wees gastvrij, zegen uw vervolgers. Wees blij met wie zich verblijdt en heb verdriet met wie verdriet heeft. Probeer voor alle mensen het goede te doen. Stel voor zover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven. Neem geen wraak. Maar als je vijand dorst heeft, geef hem dan te eten, als hij dorst heeft, geef hem te drinken. Dan gooi je niet meer met stenen, maar stapel je bij wijze van spreken 'gloeiende kolen' (Rom 12:20) op zijn hoofd. Iemand beschamen, heette dat vroeger, d.w.z. zo handelen dat iemand iets kan ontdekken, zelf iets leren, tot andere gedachten komen. Dat is de transformatie die Paulus zelf heeft doorgemaakte en die maakte dat hij die oude stenen kon veranderen in vurige kolen: Laat je niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede. Sjaloom, Bismillah, Amen.


Gerke van Hiele

 

Afsluiting zomerserie en Inleiding bij de presentatie van Heilig verweer. De geweldloze strijd in christendom en islam van Dave Andrews. Oorspronkelijke titel The Jihad of Jesus. The sacred nonviolent struggle for justice. Dave Andrews, Wipf&Stock Publishers, Eugene, Oregon 2015.

Geschreven: dinsdag 13 september 2016 12:05

10-7-2016 | Over zelfinzicht n.a.v. Psalm 51

Inleiding

Ik herlas deze weken een hoofdstuk uit het boek Unapologetic van de Engelse schrijver Francis Spufford (1964). Prachtig geschreven en vertaald onder de lange titel: Dit is geen verdediging! Waarom het christendom ondanks alles verrassend veel emotionele diepgang heeft. Hij wil weifelaars laten zien dat je als gelovige je intelligentie, geestigheid en emotionele eerlijkheid niet overboord hoeft te zetten. Dat is zijn punt en hij weet het zeer overtuigend te maken. Hij verzet zich tegen de talrijke gemakzuchtige vooroordelen dat naar de kerk gaan betekent dat je in prehistorische onzin gelooft, dat gelovigen per definitie dogmatisch zijn en zichzelf altijd beter vinden dan de rest. Hij verzet zich tegen de suggestie dat geloven niet alleen achterlijk is, maar ook nog lachwekkend en bovendien, en dat is echt pijnlijk, nergens voor nodig: religie is een sneue schijnvertoning, een nerveus verzet tegen de werkelijkheid. Allemaal onzin.

Lees meer...

Geschreven: zondag 10 juli 2016 20:34

26-6-2016 | Over de zegen van de brief, n.a.v. de brieven van Paulus

Inleiding

De vierde zondag van juni heeft al jaren een bijzonder karakter. Een markeermoment voor jongeren voor wie een andere tijd aanbreekt; vaak is dat een eindexamen maar een andere reden kan ook.
Vandaag zullen in de tent plaatsnemen: 2 dames en 4 heren. In de tent hebben we al de hebreeuwse letter beth herkend! Tent dus als symbool: om maar te zeggen; vertrouw : Je hebt grond onder je voeten, steun in je rug en er is een dak boven je hoofd.

Deze zes jonge mensen zijn ongeveer opgegroeid met en in deze kerk. Het waren de ouders die jaren geleden die keuze hebben gemaakt. Daar had ieder zo zijn haar hun eigen motieven voor.

 

- een traditie geeft verdieping dat wil ik ook mijn kinderen mee geven.

 

- in de kerk wordt ik bepaald bij diepere verbondenheid van mensen dat vind ik belangrijk

- het leven is wonderlijk, je kan het zien als een reis onderweg kom je van alles tegen. In de kerk is er de ruimte om zin en betekenis te ontdekken.

- Wat is er nou mooier dan een kind in aanraking brengen met de wereld van verhalen, verbeelding, vieren en veerkracht voor kleine en grote mensen.

- Ik gun hen de ervaring dat een kerk niet een plek is waar je aan voorbij gaat, maar ook een huis kan zijn waar je inspiratie en vertrouwen opdoet, verteld wordt van God,  en van de weg van liefde en vrede.

Corien van Ark


Korte overdenking

Wie weet hebben een aantal van deze jongeren van onze gemeente een brief van hun ouders gekregen of komt dat nog. Zo'n brief is een cadeau. Je hebt al van alles gehad van je ouders in de afgelopen jaren op diverse momenten van je leven: een speentje, een bijtring, een jurk, een voetbal, te weinig zakgeld, liefde en aandacht soms iets meer dan je wilde, soms iets minder, maar je moet er toch niet aan denken dat je ouders voortdurend tijd en aandacht voor je hebben.

Maar een brief? Is dat niet van vroeger? Klopt. Het is een van de oudste manieren om iemand iets mee te geven. Iemand iets schrijven, ooit op een kleitablet, een papyrusrol, nu op een tablet met Whatsappjes, Facebook, Instagram. En natuurlijk, een fijn mailtje of berichtje kun je nog steeds bewaren, maar een brief is toch wat anders.

Ik heb zelf nog de lange brief die mijn vader mij ooit schreef op een kruispunt van mijn leven. Acht kantjes met ook een paar moeilijke woorden die ik toen nog niet kende, en sowieso later pas echt begreep. In de 40 dagentijd dit voorjaar nam ik me voor iedere week iemand een brief te schrijven. Daar de tijd voor te nemen en even voor te gaan zitten

In de christelijke gemeente zijn ook brieven bewaard. Zo onderhield men 2000 jaar geleden het contact. Iemand als apostel Paulus die diverse gemeenten stichtte op zijn reizen, schreef ook brieven, gaf ze mee met een medewerker, ze werden voorgelezen, besproken en zelfs doorgestuurd. Zo gingen rond en verwierven ze gezag en kwamen ze in een proces van vele jaren in de Bijbel terecht. Echte brieven aan een concrete gemeenschap op een bepaalde plek en een bepaalde tijd.

Wat is nou mooi aan zo'n Bijbelse brief. Een zegen in drievoud zou ik zeggen:


A) Paulus begint altijd met een aanhef. Hij stelt zich voor en zegt tegen de gemeente in Rome: Ik ben Paulus, een dienstknecht van Christus en ik groet jullie, niet bij de naam, maar wie jullie ten diepste zijn: Mensen, geroepenen, geliefden van God. Ik groet jullie: genade en vrede van God onze vader (Rom 1:1-7). Hij herinnerde mensen aan hun waardigheid en aan hun roeping.

 

B) Paulus heeft altijd inhoud, een boodschap. Hij gaat het aan, en wat lastig was niet uit de weg. Hij dacht met ze mee, reikte ze inzichten aan, bracht gesprekken op een andere laag, voorzag ze van een wijdere strekking. Daar zit ook een lastige kant aan, meteen al, hoor. Paulus heeft later van veel de schuld gekregen, inmiddels is er meer oog gekomen voor de verscheidenheid in gedachten en opvattingen van mensen in zo'n jonge christelijke gemeenschap. Maak keuzes met oog voor waar het nu echt omgaat, want anders verlies je je vrijheid, en kom je nergens.

 

C) Paulus had hart voor de mensen in zo'n gemeenschap in Korinthe, Rome of Thessalonika. Hij vond het belangrijk om contact te houden. Hij wilde hen bemoedigen om op koers te blijven, niet het spoor te verliezen dat de Geest trekt door de tijd. Die betrokkenheid klinkt door in zijn slotwoorden, woorden van zegen en licht: Mogen jullie de wijsheid hebben om het goede te doen en stand te houden tegen het kwaad (Rom 16:19b). De God van de vrede zij met u allen (Rom 15:33).

 

Zo'n Bijbelse brief dus. Een zegen in drievoud voor mensen op de kruispunten van hun leven. Je bent een zoon of een dochter van een
vader en moeder, er is een komen en gaan, een vertrekken en aankomen. Vergeet niet: Je bent een kind van God en het doet ertoe wat je doet. Echt. Zoek je weg, volg je hart, gebruik in Godsnaam je verstand en weet dat je er in iedere nieuwe fase van je leven niet alleen voor staat. Groot is de wereld, klein de voeten, maar waar wij ook gaan, gezegend zijn wij. Amen

Gerke van Hiele

Geschreven: vrijdag 01 juli 2016 18:50
+