Hoe is dat nou, zo’n kerkasiel in Kampen?
| In november is het een jaar geleden dat de Open Hof in Kampen startte met het bieden van kerkasiel voor de familie Babayants uit Oezbekistan. De familie, vader en moeder en 4 in Nederland gewortelde kinderen, wonen in de kerk, in afwachting van een welwillende politieke keuze voor het geven van een verblijfsvergunning. Kun je het je voorstellen? Niet naar buiten kunnen en alleen veilig te zijn in een kerk waar 24/7 een dienst wordt gehouden? De eerste dienst die ik bijwoonde had een Wageningse invulling met voorganger en meereizende Arboretumgangers. Een vrijwilliger van de Open Hof vertelde dat de nachtelijke kerkdiensten een onverwachte ‘dienst’ bewezen aan mensen, die het eenzaam wakker liggen in bed verruilden voor samen wakker zijn in de kerk. De statistieken laten zien dat deze slapelozen met vele zijn, maar wie had gedacht dat zij behoefte zouden hebben aan samenkomen in de kerk? De afgelopen maanden woonde ik opnieuw diensten bij, die (ook) mij onverwacht een ‘dienst’ bewezen. Op een vrijdagochtend in de herfstvakantie lazen twee vrouwen de novelle ‘De Gezichtslozen’ van Alicja Gescinska voor. Een mooi en beeldend verhaal over een westerse kunstfotografe die door de lens van haar camera de mate van tolerantie tussen verschillende bevolkingsgroepen in Beiroet probeert te vangen. Maar wat weet je als westerling over tolerantie wanneer je nooit de oorlogen in Libanon hebt meegemaakt? Gaandeweg wordt haar camera een spiegel, waarin zij nauwelijks durft te kijken. Langzaam openen haar ogen zich voor de gezichtslozen, die ook aan de uiterste randen van de westerse samenleving leven. Niet langer kan zij zich achter de camera verschuilen en richten de vragen zich naar haar: “Doet de ander er toe, en wat zegt dat over de normen en waarden van onze samenleving?” Het beeld in de spiegel raakte ook ons; zes mensen, bij elkaar gekomen rond een boek, op deze plek waar hoop geboden wordt aan gezichtslozen. Daar elkaar te ontmoeten in woorden en tranen, deed me beseffen dat niet alleen slapelozen latente behoeften hebben. Hoe mooi is het om voorgelezen te worden en elkaar te ontmoeten in de gedeelde pijn? Waar vinden we zo’n plek in onze maatschappij? Een week later, op 25 oktober, had de dienst wederom een Wageningse kleur onder leiding van Jeanette en Esther. Met ons vijven bogen we ons over de drie hoofdstukken uit het boek van Habakuk (1 van de 12 kleine profeten uit de bijbel), waarin Habakuk zich afvraagt waarom God niet ingrijpt bij het zien van zoveel onrecht. Door de kleine setting, werd de overdenking van Jeannette, een persoonlijke uitwisseling rond vragen als: “Wat zouden wij willen uitroepen tegen God en wat zou je willen dat het antwoord zou zijn?” Door aanwezig te zijn bij een dienst in de Open Hof kerk, kan de familie Babayants in alle rust in de kerk blijven wonen. Het bijzondere is dat het tevens voor vrijwilligers en bezoekers een plek biedt om pijn en hoop te delen. Zo vormt het kerkasiel een plek van medemenselijkheid en mooie ontmoetingen; zou er nog iemand in een nieuw kabinet zijn die dat strafbaar wil stellen? Marion van Noordt |
